13 going on 30 | Waarom 30 zijn leuker is

Vandaag ben ik precies een half jaar 30. Big deal zou je denken. Maar aangezien ik, net als zoveel van mijn leeftijdsgenoten, veel van mijn tijd op Het Internet spendeer zie ik dat dit wereldwijd best een dingetje is. Ik heb er al eerder over geschreven, maar toen kwam ik net kijken natuurlijk.

Ken je de film uit de titel? Jenna is 13 en wenst dat ze 30 is omdat het haar de allerleukste leeftijd lijkt. Met een beetje wenspoeder krijgt ze dat nog voor elkaar ook. Thirty, flirty en thriving

Nou zo dacht ik er bepaald niet over toen ik 13 was (+ ik had geen wenspoeder). Ouder worden vond ik maar lastig. Ik moest afscheid nemen van mijn Barbies, mijn poppen en Playmobil. Ja, ik was nogal een laatbloeier en vooral heel onzeker over zo’n beetje alles. Lees mijn rant daarover nog even hier.

Nu ik dan ook de drie en de nul bij elkaar heb kijk ik met toch wel een beetje medelijden terug op mijn jongere zelf. Wat was ik toch aan het ploeteren en wachten tot het beter zou worden. Jammer jammer, maar wat is er dan zo leuk aan 30 zijn?

• Ik heb wat meer lak aan dingen. Kijk, een child prodigy was ik nooit en zal ik zeker nu ook niet meer gaan worden. Ik wilde de jongste schrijfster zijn met een steengoed boek. Ik wilde een heel getalenteerde jonge kunstenares zijn met grote exposities, een beroemde actrice in Hollywood.. en ga zo maar door.

Super lekker dat die druk met 30 worden als sneeuw voor de zon verdwijnt, simpelweg omdat ik nu te oud ben voor zo’n stickertje. Ik doe maar gewoon. Belangrijk is dat ik me ermee vermaak en als er wat moois uit komt vind ik dat ook wel weer leuk.

• Kom ik weer aan, maar sporten heeft mij erg geholpen wat zekerder en blijer 30 te worden. Ik ben nu fitter dan ik was als twintiger. Fijn te beseffen dat dát dus niet te laat is. Sterk zijn en je sterk voelen gaan goed samen. Schijnt ook de pijntjes te verlichten die ik nu plotseling aaallllemaal ga krijgen.

• Het is een fijn gevoel je eigen boontjes te kunnen doppen. Een paar jaar geleden maakte ik nog gebruik van toeslagen omdat ik te weinig verdiende, nu red ik mezelf. Weliswaar samen met mijn vriend, maar fijn dat we beide een Grote Mensen Baan hebben en daarmee niet afhankelijk zijn van anderen. Zou heel normaal moeten zijn, maar is het heus niet altijd het geval.

 • Ook niet vanzelfsprekend, maar het voelt alsof ik een betere band met mijn ouders heb dan eerder. Dat is trouwens niet ineens magisch veranderd precies op de dag dat ik 30 werd, maar you get me. Je bent gewoon volwassen nu en kunt dat puberige/adolescente geouwehoer een keer achter je laten.

Soms dan.

Voor wie het nog niet zo ver is: ‘t kump allemaal goed. Doet (nog) niet eens pijn!

En verder nog dit:

2 reacties

  1. Ik moet zeggen dat ik die naderende drie toch wel een beetje een ding vind. Kan het ook zelf niet zo goed geloven dat ik al bijna (nog twee jaar wel, maar kom) dertig ben. Ieeek.
    Wat je zegt over die betere band met je ouders, dat ervaar ik ook trouwens!

    1. Ik deed tijdje stoer dat ik het geen ding vond, maar stiekem toch wel een beetje. Afgezien van wat de maatschappij misschien verwacht van een dertiger, verandert er natuurlijk vrij weinig op korte termijn. 😉 Blij dat we het in ieder geval mogen worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *