Een beetje smetvrees

 

smetvrees_1

Het moest er toch een keer van komen. Iedere keer word ik weer betrapt op wat andere mensen smetvrees noemen. Ik maar denken dat het normaal was. Daarom dit keer een verhaal waarover niet ik, maar jij je kunt verwonderen.

Het is op gaan vallen toen ik ging samenwonen, ruim 2 jaar geleden nu. Dan kijk je elkaar net wat meer op de vingers en lijken de dingen die ik als normaal beschouw ineens van een andere planeet te komen. Schoonmaken is niet m’n hobby, maar ik vind het wel noodzakelijk. Toen ik nog onderdeel van het huishouden van m’n ouders was, was ik niet de persoon die zich druk maakte om viezigheid. Ik liet kruimels achter op de aanrecht, zette de vaatwasser niet aan, haalde geen kalkaanslag weg en liet kattenharen rondslingeren als confetti (sorry mam). Het was qua hygiëne alles behalve verstandig dat ik op mezelf zou gaan wonen. Het zou een zwijnenstal worden.

Continue Reading

We hebben ‘m allemaal: de la

Dit verhaal kwam tot stand door een stel dat ik tegenkwam, al shoppende in de Lidl. Het betreffende stel duwde een halfvolle winkelwagen voor zich uit terwijl ze samen besloten wat daar in mocht en wat niet.

Hij: “Aardappels. Hebben we geen aardappels nodig?”
Zij: “Nee, hebben we nog.”
Hij: “Weet je het zeker? Ik heb niks gezien.”
Zij: “Jawel, in de la.”
Hij: “Oh. Oh ja, oké.”

Daar heb je ‘m: de la. Verdere uitleg was niet nodig. Hij wist welke la ze bedoelde. Dit was zo’n moment waarop ik me realiseerde dat ik meer gemeen heb met de rest van de wereld dan ik dacht. Zij hebben ook een la! Of in elk geval zodanige codetaal dat ik zelfs zou weten welke la zij bedoelt. Je weet wel, de la.

dela_3

Continue Reading

Voor alles een eerste keer

De eerste keer fietsen zonder zijwieltjes herinner ik me heel goed. Het was een gele fiets en de straat waardoor ik fietste leek eindeloos. Het moment dat ik het evenwicht te pakken had en het twee meter verder weer kwijtraakte. Geen idee hoe ik oud ik was, maar dat zal geen uitzonderlijke leeftijd geweest zijn.

Waarschijnlijk blijf ik m’n hele leven allerlei ‘eerste keren’ ervaren, maar met sommige ben ik nogal laat. Zoals het kopen van een eigen mobieltje. Ik heb er een heel verhaal aan gewijd dat je hier kunt lezen.

Continue Reading

Muurbloem

Als ik nu om me heen kijk zie ik veel tieners met grote fietskratten, witte ‘Adidasjes’, donkergroene bomberjacks en af en toe een rode baseball-cap. Ik kom daarmee tot de conclusie dat vergeleken met hen, ik echt zo’n net-niet-puber ben geweest. Wel heel hard proberen, maar een beetje veel de plank misslaan. Make-up heb ik bijvoorbeeld nooit eerder fatsoenlijk uitgevonden dan toen ik 16 jaar werd. Als ik nagellak wilde dragen, was dat een laagje Tipp-ex. In het geheim speelde ik nog met Barbies en poppen. En van het woord stappen kreeg ik het Spaans benauwd. Een geweldig gevoel voor stijl was mij helaas ook niet gegund. Dat was overigens allemaal prima.

littleeef

Continue Reading

Sociaal ongemakkelijke situaties deel 2: de sportschool

Wat?! Evelien in de sportschool?! Inderdaad de laatste plek waar ik gezocht word. Ik schreeuwde altijd dat je zoiets ook wel buiten of thuis kunt doen met een paar pakken suiker. In de praktijk doet niemand dat, ik ook niet. Ik vond het tijd worden om iets van spieren te kweken (waar zaten jullie al die tijd?). Daarbij had ik me dit jaar voorgenomen om ongemakkelijke situaties in elk geval niet te vermijden. Welke omgeving is nou nog ongemakkelijker dan de sportschool? Ik ben het nog niet tegenkomen (in sauna’s kom ik niet). Ik sla dus even twee vliegen in één klap, hoppa.

jump5

Continue Reading