Er achter komen dat je de ‘verkeerde’ baan had

Op dit moment heb ik nog steeds niet ‘de goede’ baan trouwens, want ik ben afgestudeerd als kunstdocent en doe nu iets wat daar ver vanaf staat. Maar dat is weer voer voor een andere blog en op die manier verkeerd bedoel ik het niet. Ik bedoel vooral wat bij mij past als persoon. Als introvert persoon. Het boek van Liesbeth Smit (Ik moet nog even kijken of ik kan) heeft daarin vooral mijn ogen geopend. Dat boek ik lees ik nu pas, maar gelukkig heb ik de keus om van baan te switchen een half jaar geleden al gemaakt.

Na mijn afstuderen ben ik namelijk de ziekenhuis wereld ingerold (ik moest wat) en uiteindelijk als teammanager assistent aan het werk gegaan. Dat hield in dat ik twee teams aanstuurde op de werkvloer en de bijbehorende administratie deed. Dat laatste vond ik absoluut geen probleem. Lekker mezelf achter een computer verstoppen en roosters in elkaar draaien. Maar zodra ik de werkvloer op moest om medewerkers te controleren en eventueel te vertellen dat het anders moest voelde ik me daar nooit helemaal lekker bij. Het ging zo tegen mijn natuur in om medewerkers te zeggen hoe iets zou moeten. Ik vond het vervelend ze niet gewoon te kunnen vertrouwen op wat ze doen. Daarnaast moest ik veel bellen en mailen om dingen te vragen en te regelen. Iets dat ook niet echt mijn kopje thee is. Ik neem liever zo min mogelijk tijd en ruimte van een ander in beslag. Introvert anyone?

Vier jaar hield ik dat vol, tot mij gevraagd werd of ik wel op de goede plek zat met zo’n semi leidinggevende functie. Goed opgemerkt, want eh.. Nee niet echt hè?

Omdat ik dat werken met computers ook op de kunstacademie al leuk vond (ja dat doe je daar ook) en toch graag in het ziekenhuis wilde blijven, leek applicatiebeheer mij altijd wel wat. Heel lang bleef het stil op deze afdeling, tot het moment dat ik bijna het ziekenhuis wilde verlaten en ze toch echt een applicatiebeheerder nodig hadden. Whatta you know?! Toeval? Vast. Maar ik toen ook nog eens daadwerkelijk aangenomen werd kon ik mijn oren helemaal niet geloven. Want wat moet zo’n kunstmiep nou tussen IT-ers? Nou gewoon nog heel veel leren, maar dat maakt niets uit want ik vind dit echt leuk!

Om even terug te komen op het boek van Liesbeth; ik ben wel een echte introvert op dit gebied. Onze verpleegafdelingen zijn het podium, waar ik moest shinen terwijl dat niet lukte. Nu zit ik maar al te graag backstage om te zorgen dat anderen dat wel kunnen.

Ik heb vier jaar geprobeerd mezelf te veranderen voor m’n werk, maar kwam tot de conclusie dat niet ík maar mijn werk moest veranderen. Wil helemaal niet zeggen dat geen enkele introvert dit had gekund, maar ik werd er niet gelukkiger van. Ik ben nog niet eerder zo blij geweest met zo’n realisatie. En Liesbeth bevestigt nog mooi even in haar boek dat dat helemaal oké is.

En verder nog dit:

2 reacties

  1. Fijn dat je nu een job hebt waar je meer op je plaats zit! Ik zit nu ook heel goed op mijn werk en das zo’n fijn gevoel hé? Kan helemaal mezelf zijn. Ik ben trouwens ook een introvert (goed boek hé van Liesbeth?) en doe nu ook een job waarvoor ik niet teveel face to face contact moet hebben met mensen die ik niet ken. Ik bel wel want ik werk op een telefonische dienst maar daar heb ik niet zo’n moeite mee. En gelukkig tegenwoordig ook veel afwisseling met mails dus dat is alleen maar fijn.

    1. Ik snap je helemaal, exact dat. Niet te veel direct contact met anderen, maar ze wel kunnen helpen via de telefoon of mail. Veel fijner! En inderdaad een heel goed boek. Best wel open deuren allemaal, maar toch realiseer ik me nu pas dat dat bij introversie hoort en ik daarom helemaal niet hoef te veranderen of me aan hoef te passen. Voelt wel fijn. 🙂 Thanks voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *