Een creatief experimentje

Al veel te lang riep ik dat ik een keer wat anders wilde maken. Gewoon m’n fantasie de vrije loop laten. Dat heb ik gedaan. Het duurde wel even, want zonder plan kan ik heel lang staren en daardoor minder schilderen. Maar het is gelukt. Ik weet niet helemaal zeker wat ik er van vind, maar schilderen zonder plan beviel in elk geval wel.

Ik begon met bergen. Ik hou van bergen. Daarvoor gebruikte ik een vakantiefoto uit Oostenrijk. Ik rommelde wat met de kleuren en vond uiteindelijk paars en oranje wel wat hebben. Ik kwam ook nog foto’s uit Canada tegen en heb die uiteindelijk als een soort frame gebruikt.

Ik hou erg van gekke schilderijen en bedacht me dan ook dat er ‘iets’ over die bergen moest kruipen. Bij kruipen kwam ik al snel uit bij spinnen. Ik maakte ze wat groter, zodat ze goed opvallen. Een mini menselijke twist door een soort papieren bootje erbij te schilderen en voilà. Er zit verder totaal geen boodschap achter, maar als je ‘m wil verzinnen, be my guest. M’n zus kon alleen maar GETVER zeggen (ze houdt niet zo van spinnen), maar ik vind ‘m wel geinig. Geen meesterwerk, maar wel een leuk opstapje naar wat anders.

 

Continue Reading

Bereikbaar of niet bereikbaar, dat is de vraag

Je komt het steeds vaker tegen: mensen die massaal meer offline willen gaan en deze uitdaging graag zoveel mogelijk online delen. Vind ik dan wel weer grappig. Het offline gaan wordt dan vaak als een detox omschreven. Even lekker mindfull zijn en tot jezelf komen. Detoxen doe je niet je hele leven, dat doe je een week of zo. Om vervolgens weer volledig slaaf van je smartphone en bijbehorende apps te worden. Misschien nog wel meer dan daarvoor. Een beetje hetzelfde principe als 10 dagen geen snacks eten en op dag 11 een hele taart naar binnen schuiven. Maar dan kun je wel delen hoe ongelooflijk zwaar die ene week was. En hoe makkelijk WhatsApp eigenlijk is.

Zelfs zo makkelijk dat we er last van krijgen. Sommige mensen storen zich er aan hoe erg ze met WhatsApp bezig zijn. Klinkt als een inkoppertje, want: doe dat dan niet! Volgens mij heb je daar nog altijd zelf de leiding in. Natuurlijk, je vrienden kunnen je opeens een lul vinden als je de zoveelste ‘kletsgroep’ vaarwel zegt, maar misschien moet je dan niet nadenken over de rol van WhatsApp in je leven, maar vooral die van je zogenaamde vrienden.

 

 

Of ga lekker voor prepaid, dat helpt ook enorm. Ja hoi, ik kruip nu onder hele grote steen vandaan, maar voor mij werkt het prima. Zodra het Wifi-signaal wegvalt ben ik alleen telefonisch bereikbaar (en zelfs dat merk ik 9 van de 10 keer niet eens, sorry mensen). Bovendien heeft bijna elke vier muren met een dak een bijbehorend Wifi-signaal. Als je telefoonrekening daardoor ongeveer 10,- per jaar is, hoor je mij niet klagen.

WhatsApp kan nooit een verplichting zijn. Is dat wel het geval? Dan moet je die vrijblijvendheid lekker afdwingen. Je kunt al beginnen met het uitzetten van die verdomde blauwe vinkjes. Zo’n functie heeft vast wel bij iemand een echtscheiding veroorzaakt, kan niet anders. Daarnaast werkt geluid uitzetten als een verademing en heeft vrijwel elke mobiel een niet-storen functie waardoor je scherm ook niet meer oplicht. Mocht je zweterige handjes krijgen van deze ideeën, dan ligt het probleem misschien niet tussen je duim en wijsvinger, maar tussen je oren. Bereikbaar ben je heus wel, maar je bepaalt toch zeker zelf wel hoe.

 

Continue Reading

Even over dat ‘body positivity’

Zoals altijd hol ik achter de feiten aan, want dit onderwerp is a heel lang hot and happening en bijna iedereen heeft z’n mening al gegeven of geeft er niets om. Ik ben zeker geen tegenstander, maar je kunt ook iets té positief worden.

Allereerst: he-le-maal prima, dat promoten van zelfliefde (behalve dat woord, brr). Maar sommige dames gaan nogal ver. Het zijn toch met name dames die deze beweging vorm geven.

Waar ik het over heb? Het normaliseren van iets dat al normaal is. Iedereen weet dat het bestaat, maar niemand zit te wachten op een fotoreportage bedoeld voor het bloody internet. De online wereld stond laatst weer op kop doordat een dame iets op Instagram plaatste waardoor ze 150 volgers kwijtraakte. Dat moet heftig geweest zijn. Dat was het niet per se, maar wel iets waarvan mijn 80-jarige ziel dacht: misschien had dit niet gehoeven.

De dame in kwestie lag op een bed met haar kont richting de camera en daarbij op de voorgrond een verse bloedvlek in het beddengoed. Anders kan ik het niet omschrijven. Daaronder vertelde ze trots dat ze tijdens haar menstruatie was doorgelekt en dit met de wereld wilde delen onder het mom: totally natural. Ja, nou. Ik schreeuw het ook niet van de daken als diarree om de hoek komt kijken. Totally natural, dat wel.

Om hier verder op in te haken; geboortefotografie. Super prachtig voor de kersverse ouders, maar toch geen reportage die je maandagmiddag tijdens de lunch onder de neus van je collega schuift. En ja, dat is echt gebeurd, toch pap? Helemaal prachtig en bijzonder moment zo’n geboorte van je kind, maar kunnen we ook even reëel zijn? Er zijn een hoop minder mooie kanten: gescheurde lichaamsdelen, bloederige placenta’s, zweet, tranen, nog meer bloed en een kleverig kind. Zoiets. Heel natuurlijk, maar niet iets waar je meteen een camera op wilt richten?

Top, dat body positivity, maar laten we het nou ook niet mooier maken dan het is. Je maandelijkse periode kan nu eenmaal een bloederig zooitje zijn en ja logisch dat je partner dan denkt: iel. Hij accepteert je volledig, maar om nou je hand vast te houden tijdens het verwisselen van je maandverbandje onder het mom: hartstikke normaal? Ja dikke doei. Ik denk zelf nog vaak genoeg bah wat een gehannes. Maar wat doe je er aan?

Mooier met een Instagram-filter wordt het in elk geval niet. Dat kunnen die 150 ex-volgers ook wel beamen.

 

 

Het leuke tekeningetje is niet van mij, maar van wie wel, weet ik helaas niet.

Continue Reading

Toerist in Stockholm

Eerste reacties: “Oh Stockholm, super leuk! Daar wil ik ook zeker weer eens naartoe.” Tweede reactie: “Wel heel duur.”

Precies wat ik wil horen net nadat ik twee minuten geleden een citytripje in het hoogseizoen naar Stockholm heb geboekt. We waren niet heel erg op tijd met boeken, maar dat mocht de pret niet drukken, het vliegtuig had nog wel plek voor twee. Ironisch genoeg zaten we langer in de trein naar Amsterdam, dan in het vliegtuig naar Stockholm. Leven van een Achterhoeker.

Ons hotel was afgestemd op jonge mensen, gedecoreerd met ontelbaar veel plantjes, cactussen en mos, een hippe bar, moderne wastafels bij de wc’s en personeel niet ouder dan een jaar of 25.  Ik voelde me meteen thuis. Mijn vriend en ik pikken namelijk vaak een hotel dat stiekem net een stilliggend cruiseschip is, afgeladen met gepensioneerde koppels. Dit keer dus niet!

En wat een fijne stad is Stockholm! Heel relax, zonnig en gezellig druk. Op sommige momenten wel een beetje erg druk, maar als je slim met je planning omgaat is massale drukte wel te vermijden. Heel anders dan ons avontuur naar Amsterdam. Best wel een vreselijke stad, als je het mij vraagt. Horeca personeel was niet echt vriendelijk, fietsende inwoners rijden je met alle liefde van de sokken en op elke hoek hoor je het dringende gepingel van een tram. Niet mijn kopje thee.

Wij zijn ook maar toeristen en wilden daarom toch een keer de wisseling van de wacht in Stockholm meemaken en stonden dan ook al een goede 30 minuten eerder op het plein. Dat bleek onnodig, want toen het eenmaal begon stond het plein zo vol, dat wij als lange Nederlanders alsnog weinig zagen. We konden prima over de Aziaten en kleine Franse gezinnetjes heen kijken, maar om ook boven de meegenomen apparatuur uit te kunnen steken, werd een grotere uitdaging. Aan hun behendigheid met een selfiestick kon je zien dat dit geen beginners waren. Helaas voor ons zat zo’n stick dan ook geregeld in ons gezicht en zagen we geen moer.

We waren zo gefascineerd, dat we van de hele parade niets mee kregen, maar wel met open mond zaten te kijken hoe minimaal onze medetoeristen dit spektakel probeerde te filmen. Snappen ze dan niet dat je met een beetje internetverbinding dit prima kunt bekijken op YouTube, gefilmd door iemand met een waarschijnlijk betere camera en standpunt? Wat is het punt van het zelf filmen?! Bekijk het gewoon.

Ik heb altijd een beetje een haat-liefdeverhouding met fotografie en film gehad in zulke situaties. Sommige dingen moet je niet willen vastleggen, want een ander heeft dit voor jou al veel beter gedaan. Ik kijk er dan liever naar, in plaats van druk zijn met het maken van een perfecte foto en het uiteindelijk helemaal niet écht gezien hebben. Dit klinkt heel hippie, maar zo is het toch?!

Wat ik vooral probeer te zeggen is dat zo ontzettend veel foto’s al eens zijn gemaakt. Als ik dan een foto wil hebben van de drie meest bekende geveltjes van Stockholm, kijk ik toch gewoon op internet. Zonder twijfel dat daar een prachtige foto te vinden is, die ik met mijn telefoon nooit na kan maken. Met onze telefoons kunnen we dan gewoon wat meer persoonlijke foto’s maken, waar niet je buurman ook een kopie van heeft. Misschien een keer met jezelf erop, misschien niet. Maar probeer het alsjeblieft niet als bewijs te gebruiken dat je ergens bent geweest. Heb gewoon plezier en laat die selfiestick ook eens in je tas.

Natuurlijk handig om wel wát foto’s zelf te maken, zodat ik ze hier kan plaatsen zonder auteursrechten te schenden. 🙂

 

Continue Reading

Als traplopen een ding wordt

Een tijdje geleden studeerde ik nog en ging ik altijd met de trein op en neer. Het station in Arnhem was zolang ik er gebruik van maakte altijd in verbouwing. En boy, wat ben ik blij dat ik toen niet zo nadacht over traplopen. Minstens 3 steile stalen trappen (=glad!) trotseerde ik toen iedere dag. Twee keer.

Vandaag de dag ben ik gaan nadenken over traplopen. Nee, ik weet ook niet waarom. Ik struikel dan ook steeds vaker. Sinds een aantal jaartjes slaan mijn hersens op tilt als ik een trap op moet zonder leuning in de buurt en zeker bij zo één waarbij je tussen de treden door kunt kijken *horror*. Wel balen, want eerder deed ik dit min of meer met m’n ogen dicht. Mede vanwege het feit dat ik om 08.30 uur al in Arnhem was. Waar is dit ooit misgegaan?

traplopen_2

Probleem tegenwoordig is dat ik in een ziekenhuis werk waar trappen ook onderdeel van zijn. Godszijdank is het laagbouw en hebben we geen ziekenhuis van vijf hoog, maar toch wel twee hoog. Meer dan genoeg als je het mij vraagt. Het is een keer gebeurd dat iemand mij tegemoet kwam op een trap en mijn hersens op dat moment besloten een kink in de kabel te leggen. Welke tree komt nu? Is er nog wel een tree? Een trap? Huh? En daar ging ik. Zonder enige aanleiding pakte ik als een debiel de leuning vast en deed maar alsof ik struikelde. Terwijl eigenlijk m’n ene been het gewoon even voor gezien hield. Bedankt brein, lekkere samenwerking weer.

traplopen_3

Toppuntje van vorig jaar was in IJsland. We wilden graag de Skógafoss (een waterval) van dichtbij bekijken en de enige manier om dat te doen was het betreden van een stalen trap met ruim 300 treden. Maar natuurlijk. Waar de rest zich druk maakte om hun conditie, brak bij mij het angstzweet uit om hele andere redenen. Deze trap had maar aan één kant een leuning en had ik al gezegd dat ‘ie ruim 300 treden had? IJsland zou IJsland niet zijn als er ook niet een mega harde wind stond die je vooral aan de top zowat van de trap blies. En dan overdrijf ik niet. Tel daar de 200 tegenliggers aan toeristen bij op en voilà de pleuris breekt uit. Wonder boven wonder haalde ik het heen en terug. Gewoon door blijven oefenen Eef..

 

ehblog

Continue Reading