Een beetje smetvrees

 

smetvrees_1

Het moest er toch een keer van komen. Iedere keer word ik weer betrapt op wat andere mensen smetvrees noemen. Ik maar denken dat het normaal was. Daarom dit keer een verhaal waarover niet ik, maar jij je kunt verwonderen.

Het is op gaan vallen toen ik ging samenwonen, ruim 2 jaar geleden nu. Dan kijk je elkaar net wat meer op de vingers en lijken de dingen die ik als normaal beschouw ineens van een andere planeet te komen. Schoonmaken is niet m’n hobby, maar ik vind het wel noodzakelijk. Toen ik nog onderdeel van het huishouden van m’n ouders was, was ik niet de persoon die zich druk maakte om viezigheid. Ik liet kruimels achter op de aanrecht, zette de vaatwasser niet aan, haalde geen kalkaanslag weg en liet kattenharen rondslingeren als confetti (sorry mam). Het was qua hygiëne alles behalve verstandig dat ik op mezelf zou gaan wonen. Het zou een zwijnenstal worden.

Niets bleek minder waar. Ik vond het zowaar belangrijk dat m’n huis schoon zou zijn, zeker als we bezoek kregen. Waar ik m’n moeder stilletjes uitlachte als ze nog even ging stofzuigen voor de visite langskwam, doe ik nu ongeveer hetzelfde. Even die stoflaag van de vensterbank, toiletpot checken, een doekje over de tafel. Jep.

Tot hier is dit waarschijnlijk best acceptabel. Wat ik nu ga bekennen kan dan ook een tikje gestoord overkomen. Ik zet bijvoorbeeld geen boodschappentas op het aanrecht en liever ook niet op tafel. Die boodschappentas heb ik 300x over de winkelvloer lopen slepen, op straat gezet en wie weet waar nog meer. Dat. Is. Vies. Überhaupt iets wat niet met eten of drinken te maken heeft op het aanrecht zetten (schoenen, hallo?!), doe ik dus niet.

Met kleren aan het bed in duiken na een avondje stappen omdat je te lui bent je pyjama aan te trekken? Nope. Not gonna happen. Met die kleren ben ik overal geweest: heb ik op allerlei stoelen gezeten, overal tegenaan geleund, gehangen. Kleren die je overal kunt dragen, maar zeker niet in bed. Dat is ook vies.

smetvrees_0

Wat ook vies is, is uit eten gaan bij zo’n doe-het-zelf-restaurant. We hebben er hier ook zo een. Naast dat het ongezellig eten is, want iedereen loopt zo vaak mogelijk van tafel om zo veel mogelijk te (vr)eten, binnen zo min mogelijk tijd, is het ook best heel vies als je er iets langer bij stil staat. Ik heb de (waarschijnlijk) antieke gewoonte om de handen te wassen voor het eten. Dat is natuurlijk onbegonnen werk in zo’n restaurant. Elk handvat, elke lepel, elke klem, elk mes, whatever is zo’n avond 300x aangeraakt door de rest van het hele restaurant. Ook mensen die daarvoor naar het toilet zijn geweest en hun handen niet wassen. Of mensen die niezen en hun handen niet wassen. Of mensen die jeuk hebben tussen de billen en hun handen niet wassen. Wat ik al zei: ik denk hier te veel over na. Op zo’n moment moet ik de hersens op non-actief zetten en er vooral voor zorgen dat ik niks met de handen eet. Mezelf ervan overtuigen dat ik nog niet ziek ben geworden van een plakkerige soeplepel en als ik beetje weerstand wil opbouwen dat ook niet zo moet controleren.

Smetvrees? Misschien een beetje.

 

ehblog

Continue Reading

We hebben ‘m allemaal: de la

Dit verhaal kwam tot stand door een stel dat ik tegenkwam, al shoppende in de Lidl. Het betreffende stel duwde een halfvolle winkelwagen voor zich uit terwijl ze samen besloten wat daar in mocht en wat niet.

Hij: “Aardappels. Hebben we geen aardappels nodig?”
Zij: “Nee, hebben we nog.”
Hij: “Weet je het zeker? Ik heb niks gezien.”
Zij: “Jawel, in de la.”
Hij: “Oh. Oh ja, oké.”

Daar heb je ‘m: de la. Verdere uitleg was niet nodig. Hij wist welke la ze bedoelde. Dit was zo’n moment waarop ik me realiseerde dat ik meer gemeen heb met de rest van de wereld dan ik dacht. Zij hebben ook een la! Of in elk geval zodanige codetaal dat ik zelfs zou weten welke la zij bedoelt. Je weet wel, de la.

dela_3

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen een ‘de la’ heeft. Natuurlijk kun je erop gokken dat elk huishouden tenminste één la heeft, maar ik bedoel dus de la. In onze la liggen vooral boterhamzakjes, pennen, een schaar, afvalzakken, lege batterijen, een bolletje wol(?), kauwgom, nog een schaar en soms wat verdwaald kleingeld. Als m’n vriend dan een pen zoekt loopt ‘ie niet naar de sokkenlade in slaapkamer als ik roep: “De la!” Nee, dat kan er maar één zijn. Mocht hij op zoek zijn naar waxinelichtjes, dan liggen ze in ‘die ene la’ of  ‘dat laatje’. Vooral niet te verwarren met de la.

De La
De inhoud van onze la (ik besef nu dat we erg veel plastic zakjes hebben).

Onze la is wat te klein voor een zak aardappels, maar het is natuurlijk aan jezelf wat je er in stopt. Misschien heeft het stelletje uit de Lidl ‘het laatje’ als de plek om pennen te vinden.

Ik ben ermee opgegroeid. Mijn ouders hebben nog altijd de la in gebruik. Bij hen is dit ook de place to be voor pennen, scharen, paperclips en (postbode)elastiekjes. Er was dan ook geen ontkomen aan dat wij ook zo’n la zouden fixen. Als je verhuisd ben je toch een beetje onthand zonder de la. Vraag dat maar aan een vriendin van mij. Ze heeft ‘m inmiddels gevonden, want hoe kun je zonder?

Ik stel voor wanneer men een keuken ontwerpt, er altijd een speciale plek bewaard blijft voor dit fenomeen. In de meeste huishoudens zal ‘ie toch in de keuken opduiken. Soms in de bijkeuken of in de salonkast om de hoek.

dela_2

Het lijkt me duidelijk iets universeels. Of je er nou aardappels, schoenen, sleutels of je fidgetspinner in bewaard; de la is onmisbaar voor iedereen! *einde reclamespotje*

 

ehblog

Continue Reading

Voor alles een eerste keer

De eerste keer fietsen zonder zijwieltjes herinner ik me heel goed. Het was een gele fiets en de straat waardoor ik fietste leek eindeloos. Het moment dat ik het evenwicht te pakken had en het twee meter verder weer kwijtraakte. Geen idee hoe ik oud ik was, maar dat zal geen uitzonderlijke leeftijd geweest zijn.

Waarschijnlijk blijf ik m’n hele leven allerlei ‘eerste keren’ ervaren, maar met sommige ben ik nogal laat. Zoals het kopen van een eigen mobieltje. Ik heb er een heel verhaal aan gewijd dat je hier kunt lezen.

Afgelopen week was weer zo’n (late) mijlpaal; ik kocht voor het eerst in m’n leven een fiets. En dat terwijl ik al jaren overal op de fiets naartoe ga. Vriend en ik hebben geen auto, dus word je al snel creatief met het alternatief. Totdat ik fietste op mijn tweedehands herenfiets –hoi pap!- en de versnellingen opeens geen zin meer hadden. Het kraakte even heel heftig, het piepte even heel hard en twee seconden later zat het hele spul muurvast. Met de fiets in de hand en behoorlijk teleurgesteld dat deze misschien wel 15 jaar oude jongen het begaf, liep ik maar verder naar de eindbestemming (en ja ook weer terug).

Hoezo verplaats ik mij op een zo’n oude herenfiets? Dat begon toen m’n vader een nieuwe fiets wilde en ik besloot elke dag 12 km op en neer te fietsen naar school. Sindsdien zijn die fiets en ik onafscheidelijk. Om het jaar liet ik iets fiksen, dan weer een versnelling, dan weer een rem, dan weer een buitenbandje. Maar nooit allemaal tegelijk. Dus het viel me nooit zo op dat ‘ie al wat ouder was.

Dus toen de fiets de afgelopen week naar de fietsenmaker ging voor de zoveelste onderhoudsbeurt, kwam er net iets meer bij kijken dan het gebruikelijke..

M’n vriend begon:
“Hé Eef, misschien moet je er ook een nieuwe fietsenstandaard op laten zetten?” (zijn fiets fungeert eigenlijk als mijn fietsenstandaard).
“Hm ja, misschien wel een goed idee. Daar heb ik ’t geld nog wel voor over. Hm.. de remmen maken de laatste tijd van die walrus geluiden. Is dat erg?”
“En dat zadel kan je er zo afhalen en meenemen toch?”

Na dit gesprek belde de fietsenmaker nog om te melden dat de achterste buitenband nodig aan vervanging toe was, er zat totaal geen profiel meer op. En ja, dan tel je alles even bij elkaar op. Met pijn in mijn sentimentele hart nam ik afscheid van m’n maatje en ruilde ‘m in voor een nieuwe. Ik ben 28 jaar en heb voor het eerst in m’n leven een (tweede hands) fiets gekocht! Dat kan van de bucketlist.

 

ehblog

Continue Reading

The Undertakers | nieuw schilderij

undertakes_room

Door dit schilderij heb ik mijn innerlijke Bob Ross ontdekt. Heel leuk om de kwast eens in de pot te laten en te experimenteren met een paletmes. Een beetje berg heb je dan zo geschilderd. Waarom bergen? Dit gaat mega zweverig klinken maar ik heb hiervan gedroomd. Niet om Bob Ross na te doen, maar wel van dit beeld. Een verlaten dorp midden in de bergen.  Dat het dan weer overmeesterd wordt door raven/kraaien is een latere toevoeging. Vandaar ook de titel The Undertakers. Erg leuk om te doen, titels verzinnen. Het liefst een beetje dubbelzinnig.

Continue Reading

Muurbloem

Als ik nu om me heen kijk zie ik veel tieners met grote fietskratten, witte ‘Adidasjes’, donkergroene bomberjacks en af en toe een rode baseball-cap. Ik kom daarmee tot de conclusie dat vergeleken met hen, ik echt zo’n net-niet-puber ben geweest. Wel heel hard proberen, maar een beetje veel de plank misslaan. Make-up heb ik bijvoorbeeld nooit eerder fatsoenlijk uitgevonden dan toen ik 16 jaar werd. Als ik nagellak wilde dragen, was dat een laagje Tipp-ex. In het geheim speelde ik nog met Barbies en poppen. En van het woord stappen kreeg ik het Spaans benauwd. Een geweldig gevoel voor stijl was mij helaas ook niet gegund. Dat was overigens allemaal prima.

littleeef

Continue Reading